By lepiej zobrazować sytuację, posłużę się dwoma prostymi przykładami. Wyobraźmy sobie młodego pracownika, nazwijmy go – Jan. Jan przyjmuje się do pracy w firmie. Na początku praca nie idzie mu za dobrze. Z biegiem czasu opanowuje potrzebne umiejętności, lecz pozostaje nieco w tyle za swoimi kolegami. Mijają miesiące, a Jan spokojnie wykonuje swoje obowiązki. Widzi wprawdzie, że współpracownicy pracują więcej, ale skoro nikt nie zwraca mu uwagi, uważa, że jest dobrze i ma dużo czasu na poprawę swoich wyników. Jedynie kierownik od czasu do czasu stwierdza żartem, że Jan nadaje się do zwolnienia. Tego typu informacja jest podana w formie humorystycznej i nie budzi niepokoju Jana. Nagle, znajduje na swoim biurku wypowiedzenie! Nie rozumie co się stało i dlaczego stracił pracę!
Przejdźmy do drugiego przykładu. Agnieszka pracuje już wiele lat w tym przedsiębiorstwie. Pracodawca zatrudnił nowego kierownika, który ma zwiększyć wydajność pracowników. Jest to człowiek wyznający zasady „twardego zarządzania”. Często przekazuje polecenia krzykiem i podkreśla, że personel do niczego się nie nadaje. Agnieszka zaczyna odczuwać dyskomfort związany z atmosferą w pracy. Jest dobrym fachowcem. Wie, że łatwo znajdzie podobną pracę. Decyduje się na odejście z firmy. Kierownik jest zaskoczony jej decyzją!