Omawia się dokładnie przyczyny jego wystąpienia i wszystko co ten stan pogłębia. Niewiele natomiast napisano na temat samego procesu walki z tym problemem. Zwykle na koniec swoich rozważań autor podaje kilka prostych założeń. Są one w zasadzie dobre, ale wydaje mi się, że istnieje potrzeba bardziej precyzyjnego ich omówienia. Wiem, że ten widoczny brak wypływa z założenia, że sprawą powinien zająć się profesjonalny terapeuta. Jednak z racji, że nie każdy dociera do takiego specjalisty i jak to już zostało wcześniej stwierdzone, sam zainteresowany będzie się opierał przed podjęciem terapii, warto sprawę nieco naświetlić. Dzięki temu my sami, jak i nasi znajomi, rodzina oraz współpracownicy mogą uniknąć tego dość przykrego stanu.
Możemy wyróżnić kilka rodzajów pomocy, jakiej możemy udzielić sobie i innym, by uniknąć tudzież wyzwolić się z zamkniętego koła wypalenia zawodowego. Istnieje bowiem pomoc długofalowa (prewencyjna), doraźna oraz wspierająca proces powrotu do równowagi.Najlepiej byłoby skupić się na pomocy długofalowej, którą możemy określić także jako prewencyjną. Trudność polega na tym, że nie można nią za bardzo objąć innych ludzi. Jedyne co można w tym wypadku zrobić, to uświadamiać im zagrożenia wynikające z wypalenia zawodowego oraz wskazywać na poziom ryzyka. W tym wypadku można też zachęcać do pracy na sobą, by do takiego stanu nigdy nie doszło.